Eigenwijze vrouw weigert tas van stoel te halen en krijgt een lesje

"NEE!" gilde ze, terwijl ze uit haar stoel sprong alsof ze door de bliksem was getroffen. Het dunne plastic deksel sprong er bij de klap met een natte knal af. Een koude, donkere, kleverige vloedgolf van espresso, volle melk en gemalen ijs doordrenkte de voorkant van haar dure leren jas, spatte over haar kin en stroomde recht naar beneden over de voorkant van haar smetteloze spijkerbroek.

Zware regendruppels spatten tegen het raamglas vlakbij en rolden langzaam langs de donkere ruit naar beneden. Een fractie van een seconde lang werd het muisstil in de hele wagon. De adem van vijftig forenzen stokte tegelijkertijd.

De jonge vrouw stond als aan de grond genageld in het smalle gangpad, haar handen hulpeloos in de lucht, overweldigd door pure, onvervalste afschuw. Kleverige bruine koffie druppelde onophoudelijk van haar borst en veranderde haar dure outfit in een doorweekte, onherstelbare puinhoop. Ze kon alleen maar vol ongeloof naar haar doorweekte laarzen staren.