“Waarom stond er in je brieven niets over Mark en Sarah?” vroeg Daniel, ook al begreep hij het antwoord dat zich in Laura’s ogen aftekende al. Ze had zoals altijd elke week geschreven, legde ze uit, maar de laatste paar brieven waren ergens verloren geraakt tussen twee ziekenhuisopnames en uitputtende nachten aan Sarahs ziekbed. Ze had zichzelf niet vertrouwd om iets te schrijven dat hem geen zorgen zou baren.
Hij trok haar in een omhelzing die langer duurde dan ze allebei waarschijnlijk hadden verwacht, terwijl de vreemde ontdekkingen in de badkamer stukje bij beetje eindelijk duidelijk werden. Ergens in zijn borstkas veranderde de angst die hij met zich meedroeg sinds hij die deur had geopend in iets zachter, iets dat meer leek op trots op de persoon die ze was geworden terwijl hij weg was.
Vanaf de trap slaagde Mark erin vermoeid te lachen. „Welkom thuis, trouwens. Sorry voor de politie-escorte.“ Boven hoorden ze vaag Sarahs stem vragen of alles in orde was. „Alles is prima,“ riep Laura terug, waarna ze naar Daniel opkeek alsof ze nog steeds niet helemaal kon geloven dat hij daar al zo vroeg stond. ‘Je had dit eigenlijk pas mogen zien als ik de kans had gehad om het goed uit te leggen.’ Daniel schudde alleen maar zijn hoofd en hield haar steviger vast. Sommige verrassingen, zo bleek, werkten twee kanten op.