Visser vond metalen balletjes in zijn visfuik, bracht ze naar een winkel en de expert schrok zich rot!

Randy riep in paniek de hoofdofficier van de explosievenopruimingsdienst erbij en gaf de locatie door van zijn boot, die aan de kade lag aangemeerd, evenals de exacte coördinaten op zee waar zijn krabbenval de cluster had vastgegrepen. Er werd onmiddellijk een tweede explosievenopruimingsteam ingezet om de jachthaven te ontruimen, terwijl de technici op de veranda erin slaagden de actieve bommetjes over te brengen naar een zware stalen opvangbak, net op het moment dat het gefluit eindelijk ophield.

De pelotonleider keerde terug naar Randy, met een grimmige blik op zijn gezicht. „Het zeewater heeft de hoofdontsteker aangetast; dat is de enige reden waarom je hamerklap het niet onmiddellijk tot ontploffing heeft gebracht,” zei de officier koeltjes. „Door de klap is de vertragingstaak gaan branden, maar de roest heeft de slagpin geblokkeerd. Het is een wonder dat je hier nog staat.“

De volgende ochtend legden patrouilleboten van de kustwacht waarschuwingsboeien uit over het zeekanaal. De officier legde uit dat een transportvliegtuig van de luchtmacht in 1971 een container met clustermunitie had gedumpt, en dat Randy’s val precies in het hart van een vergeten, onontploft bommenveld was terechtgekomen. Randy zat zwijgend op de pier en keek naar de waarschuwingslichten die over de donkere golven flitsten, misselijk van het besef hoe dicht hij erbij was geweest om zichzelf op te blazen.