Leo liet zich weer achteroverzakken in Suite 1A. Sarah voerde de resetcode in op het bedieningspaneel in de keuken. Het entertainmentscherm werd leeg, de bedieningsknoppen kwamen tot leven en het volledig vlakke bed klapte in één lange, soepele beweging naar achteren. Leo nam een vers kopje koffie aan, zette iets Italiaans op en dacht de rest van de vlucht niet meer aan Julian en Beatrice.
Het vliegtuig landde enkele uren later op Heathrow. Terwijl de passagiers naar de uitgang stroomden, zag een junior bemanningslid dat uit de cockpit kwam Leo in het gangpad zijn plunjezak bij elkaar rapen en bleef staan. „Kapitein Marsh — heeft u nog iets nodig voordat we het stokje doorgeven aan het grondpersoneel?“
Julian, die net achter hem langsliep met zijn verkreukelde designerjasje en nog steeds twee instapkaartjes in zijn hand, bleef staan. Hij draaide zich langzaam om. Leo liep al richting de deur, met zijn reistas over één schouder. Hij passeerde Julian zonder vaart te minderen, keek hem even recht in de ogen en knipoogde één keer, zonder haast. Daarna liep hij het vliegtuig uit en verdween in de terminal. Leo zag dat Julian daar nog een hele tijd bleef staan, met Beatrice naast hem, de instapkaartjes nog steeds in zijn hand. Geen van beiden zei iets, want er viel niets bijzonders meer te zeggen.