De vochtige herfstlucht rook naar natte aarde en dennennaalden toen de metaaldetector een scherpe, hoge toon liet horen. Maya’s hartslag versnelde. Ze knielde neer in de dikke grond van het Birch Ridge-bos, legde haar uitrusting opzij en schraapte voorzichtig de donkere aarde weg met een klein handschoffeltje.
Een paar centimeter dieper stuitte het mes op iets opvallend hards en stevigs. Maya legde het mes opzij en wrikte het voorwerp met haar blote vingers voorzichtig los uit de harde grond. Het was een munt, maar dan heel anders dan je zou verwachten: veel dikker en zwaarder dan welk modern betaalmiddel dan ook, met een duidelijk rond gat dat dwars door het midden was geponst.
Ze veegde een laagje aarde weg en hield het donkere, groenachtig bronzen metaal schuin tegen het schemerige zonlicht van het bos. Twee vage menselijke gestalten leken tegenover elkaar te staan, omringd door mysterieuze, onherkenbare symbolen. Terwijl ze naar het vreemde voorwerp staarde, liep er plotseling een rilling over haar rug…