Ze dacht dat haar kip dit PIEKLEINE ei had gelegd, maar wat eruit kwam, verraste haar!

Vijf dagen verstreken in een beklemmende stilte. Op de vijfde nacht klonk er een zacht klikgeluid door de stille keuken. Maggie verstijfde onmiddellijk en liet haar kopje thee op het aanrecht vallen. Ze boog zich over de schoenendoos, haar ogen wijd open van verwachting.

Er liep een microscopisch dunne haarscheur over de leerachtige schaal. Toen trilde het ei – geen passieve rolbeweging, maar een opzettelijke schok van binnenuit. Maggie hield even haar adem in toen er vlak bij de bovenkant een tweede scheurtje ontstond. Ze zette zich schrap om een piepklein, nat geel snaveltje te zien.

In plaats daarvan puilde er een doorschijnend, roze vlies naar buiten. Iets zachts, volkomen kaal en nat drong tegen de opening aan. Het wezen kronkelde zich los en belandde op de warme doek – een kronkelende roze vorm, niet groter dan een jellybean, met kleine knobbeltjes met klauwtjes en dichtgeplakte ogen.