Jason sprintte naar de zijuitgang, vastbesloten om zich met volle kracht tegen de torenhoge gestalte te werpen om de deuropening te blokkeren. Hij bereikte de drempel net op het moment dat de man zich volledig in zijn weg plaatste en de uitgang met zijn imposante gestalte blokkeerde. Jason remde abrupt af en zette zich schrap voor een onmiddellijke, heftige botsing met de reus in gevechtslaarzen.
Hij keek op, zijn hart bonkte tegen zijn ribben, klaar om de vrijlating van de jongen te eisen. In plaats van een koelbloedige ontvoerder werd Jason begroet door een warme, vriendelijke glimlach die op hem neerkijkte. Naast de man giechelde het jongste kind, veilig tegen de man aangeklemd, en het andere kind grijnsde naar zijn broer.
"Pardon, jongen," zei de man met een rustige, beleefde baritonstem, terwijl hij om de verstijfde Jason heen liep. "Ik probeer deze twee even uit de koude tocht te halen." Jason stond verlamd in de deuropening terwijl de man rustig langs hem liep en de vermoeide negenjarige rechtstreeks naar de helder verlichte bestelbalie droeg.