Drie weken nadat ze haar trouwjurk had gedoneerd, stond Claire Morgan in haar keuken toen haar telefoon ging. Ze negeerde het onbekende nummer bijna. “Hallo?” Een vrouw nam snel op. “Spreek ik met Claire Morgan?” Claire wierp een blik op het scherm. “Ja. Met wie spreek ik?” Er viel een korte stilte. “Mijn naam is Susan. Ik ben de beheerder van de kringloopwinkel in Willow Street. U heeft onlangs een aantal dozen bij ons gedoneerd, waaronder een trouwjurk.” Claire fronste haar wenkbrauwen. Ze herinnerde zich de doos meteen. “Ja. Is er iets mis mee?”
“Niet helemaal,” zei Susan. Dat antwoord maakte Claire op de een of andere manier ongemakkelijk. De manager begon vragen te stellen. Waar had Claire de jurk gekocht? Hoe lang had ze hem al? Was hij ooit aangepast? Wist ze wie hem had ontworpen? Claire lachte ongemakkelijk. ‘Sorry, maar waarom vraag je dit allemaal?’ Susan gaf geen direct antwoord. ‘Heb je nog bonnetjes of papieren?’ Claire leunde tegen de toonbank. ‘Nee. Ik heb hem jaren geleden gekocht. Ik dacht dat het gewoon mijn oude trouwjurk was.’
Er volgde weer een stilte. Toen sprak Susan met zachte stem. “Claire, zou je vandaag even naar de winkel kunnen komen?” Claire keek naar de kast in de gang waar de jurk ooit had gehangen. “Waarom?” vroeg ze. Susan aarzelde. “Omdat… ik denk dat je het beter persoonlijk kunt horen.”