Tegen de tijd dat ze naar huis ging, had Claire spijt dat ze Susan toestemming had gegeven om haar contactgegevens door te geven. Haar telefoon ging ’s avonds twee keer over en de volgende dag nog een keer. De vintagehandelaar die de jurk had gespot, belde haar. De andere telefoontjes waren van verslaggevers van lokale nieuwswebsites die smachtten naar elk soort nieuws. ‘Hoe zijn jullie hier überhaupt achter gekomen?’ vroeg Claire. De verslaggever lachte. ‘Een trouwjurk die in een kringloopwinkel opduikt en vlak voor de verkoop uit de schappen wordt gehaald? Mensen worden daar nieuwsgierig van.’ Claire wreef over haar voorhoofd. ‘Er valt nog niets te vertellen.’
Toen Claire online zocht, vond ze een kort bericht over de mysterieuze jurk en veel speculaties eromheen. Op de foto hing de jurk in zijn eentje tegen een effen muur, maar het bijschrift zei nauwelijks iets. Dat maakte de reacties alleen maar vreemder. “Misschien hebben ze er iets in gevonden dat erin verstopt zat,” schreef iemand. Een ander gokte: „Wat als het van iemand beroemd was?“ Iemand anders ging nog verder: „Zou het verband kunnen houden met iemand die verdwenen is?“ Claire staarde naar het scherm. De verhalen die werden gedeeld, werden alleen maar bizarder.
Daniel liep de keuken binnen en zag dat ze nog steeds aan het lezen was. “Mensen op internet verzinnen van alles,” zei hij. Claire knikte, maar ze lachte niet. ‘De winkel weet iets,’ zei ze. ‘Ze willen me alleen niet vertellen wat.’ Daniel keek naar de foto. ‘Wat als het niet alleen om de jurk gaat?’ Claire draaide zich naar hem toe. Die mogelijkheid was nog niet bij haar opgekomen. En op de een of andere manier maakte dat de hele situatie nog vreemder.