De betonnen gangen van het City Sanctuary voelden ongewoon koud aan toen Samuel er doorheen liep. De lucht was dik van de spanning en een laag, naar de keel grijpend gebrul deed de lampen boven hem schudden. De directeur van het heiligdom, een man die zichtbaar onder stress gebukt ging, liep een stap achter hem en fluisterde verwoed.
“Ze is een code rood, Samuel,” gaf de directeur toe terwijl hij in zijn ogen wreef. “We hebben haar drie weken geleden gered van een illegale menagerie langs de weg. Haar lichaam heeft zware littekens van de zware opsluiting en haar geest is helemaal kapot. Ze valt agressief het glas aan, weigert voedsel van de verzorgers en heeft al twee veteraan verzorgers naar het ziekenhuis gestuurd. Het bestuur is doodsbang voor de aansprakelijkheid. Als je dit niet kunt veranderen, plannen ze euthanasie voor het einde van de maand.”
Ze bereikten het observatieraam. In de schaduw zat een prachtige, zeldzame witte tijger met de naam Luna. Op het moment dat haar blik op Samuel viel, sloeg ze toe. Vierhonderd kilo spieren sloegen met een angstaanjagende klap tegen het glas. De directeur deed een stap achteruit, maar Samuel deinsde niet terug. Hij zag verlammende terreur.