Wat Mark niet kon loslaten, was hoe snel het escaleerde. Eerst was het net genoeg om er vreemd uit te zien van over het hek. Toen werd het genoeg om hem te laten pauzeren wanneer hij de achtertuin inliep. Op een middag zag hij een dieplader voor Darrens huis stoppen en wat leek op een hele tractor aan oude banden op de oprit uitladen.
Dat was het moment waarop Mark zich realiseerde dat dit officieel meer was dan “een rare gewoonte van de buren” Nu zou de hele straat het merken. En dat deden ze. Binnen een paar dagen hoorde Mark mensen erover praten als hij buiten was. Hondenuitlaters vertraagden als ze langs het huis liepen. Bezorgers keken over het hek voordat ze wegreden.
Een stel verderop in de straat stopte zelfs voor Darrens huis en stond daar wel tien seconden te staren voordat ze verder gingen. De stapels waren zo opvallend geworden. Vanuit bepaalde hoeken rezen ze nu hoog genoeg om over het hek gezien te worden en vanuit Marks achtertuin leken ze nog groter dan ze waarschijnlijk waren. Het was niet meer alleen het aantal banden.
Het was het feit dat Darren er steeds meer bij deed. En nog steeds legde hij niets uit. Geen teken. Geen snel antwoord. Geen nonchalant “maak je geen zorgen, ik ben ergens mee bezig.” Gewoon band na band na band. Mark moest toegeven dat zelfs hij zich begon af te vragen waar Darren in hemelsnaam mee bezig was.