De volgende dag dacht Mark er nog steeds over na. De politie was in Darrens achtertuin geweest, had er rondgekeken en was teruggekomen zonder iemand een echt antwoord te geven. De HOA had aangedrongen. De buren hadden geklaagd. En op de een of andere manier was Darren daar nog steeds rustig banden aan het stapelen alsof er niets was gebeurd.
Mark was de volgende middag in zijn achtertuin toen hij de klap hoorde. Het was zo hard dat hij zich meteen omdraaide. Tegen de tijd dat hij de schutting bereikte, was de schade al aangericht. Een van Darrens banden was over de schutting geklapt en hard genoeg neergekomen om een keramische plantenbak aan de rand van Marks tuin te verbrijzelen. De aarde lag verspreid over het gras.
Bloemen werden verpletterd door het gewicht van de band, die nog steeds licht schommelde op de plek waar hij was neergekomen. Mark stond er even naar te staren. Want tot op dat moment had alles nog steeds gevoeld alsof er iets naast hemgebeurde . Nu was het in zijn tuin. En zomaar was het mysterie ook zijn probleem geworden.
Deze keer was er geen HOA-vertegenwoordiger in de buurt. Geen politie. Geen buren die deden alsof ze niet staarden vanaf de overkant van de straat. Deze keer was het alleen Mark, een kapotte plantenbak en één heel duidelijke reden om niet langer te wachten tot iemand anders het zou oplossen. Hij keek over het hek in de richting van Darrens achtertuin en toen naar de band midden in zijn gazon.
Dat was genoeg. Als niemand anders antwoorden zou krijgen, dan hij wel. En die avond liep Mark rechtstreeks naar Darrens zijdeur.