De schuur zag er niet uit als opslagruimte. Het zag eruit als een werkplaats. De werkbank was bedekt met gereedschap – zware kniptangen, klemmen, messen, meetgereedschap en zorgvuldig gesorteerde stukken rubber die in vormen waren geknipt die veel te precies leken om willekeurig te zijn. En dan waren er nog de papieren. Grote bladen met blauwdrukken lagen verspreid over de tafel en waren in de hoeken verzwaard.
Mark stapte dichterbij. De tekeningen waren bedekt met cirkels, krommingen, metingen, pijlen en vormen die niet direct leken op iets waar hij iets zinnigs over kon zeggen. Sommige zagen er gelaagd uit. Sommige leken bijna speels – maar niet op een manier die hij volledig kon verklaren. Op één pagina stonden herhaalde ronde vormen gemarkeerd met afmetingen.
Een andere had wat leek op verschillende secties die in zones waren ingedeeld. Er waren notities gekrabbeld in de marges en lijnen die delen van het ontwerp met elkaar verbonden als puzzelstukjes. Het was duidelijk dat Darren een plan had. Een heel gedetailleerd plan. Maar wat dat plan precies inhield, sloeg nog steeds nergens op. Mark stond daar en probeerde het uit te vogelen, terwijl hij harder staarde alsof het antwoord op de een of andere manier tevoorschijn zou komen als hij maar lang genoeg keek.
Dat gebeurde niet. Toen hoorde hij voetstappen achter zich. En toen hij zich omdraaide, stond Darren in de deuropening.