Sandra merkte meteen het profiel van de man op in de schemerige leeslampjes. Zijn kaak was zo stevig op elkaar geklemd dat de spieren in zijn wangen actief trilden terwijl hij sprak zonder zijn mond ook maar een centimeter te openen. Sandra kon de exacte woorden niet horen door het lage gedreun van de straalmotoren, maar de toon was ijzingwekkend vijandig, druipend van een stil, onderdrukt geweld.
Erger nog, de vuisten van de man waren diep in zijn schoot geklemd, gebald in een intense woede die elk moment kon overkoken. De jonge vrouw keek nooit naar hem; ze hield haar ogen gericht op haar dienbladtafel, haar ademhaling oppervlakkig en snel.
Sandra voelde haar eigen hartslag omhoog gaan. Haar eerste ingeving als stewardess was om tussenbeide te komen en aan te bieden de doodsbange vrouw naar een andere rij te verplaatsen om de spanning te verminderen. Maar toen ze de volle cabine rondkeek, herinnerde ze zich de harde realiteit: er was geen enkele lege stoel meer in het hele vliegtuig.