Op de bodem van de oceaan was een kokosnootoctopus bezig met wat kokosnootoctopussen het beste kunnen: achterdochtig kijken, zijn schelp bewaken en doen alsof het hele stuk zand van hem was. Hij was klein, slim en heel serieus over veiligheid. Zijn schelp was niet alleen een schuilplaats. Het was zijn thuis, zijn schild en mogelijk zijn emotionele steunmeubel.
Toen kwam er een vreemde bezoeker: een octopusrobot. Deze was geïntroduceerd door filmmakers om zeedieren stilletjes te observeren zonder ze af te schrikken. Binnenin waren camera’s verstopt, zodat kijkers het leven in de oceaan van dichtbij konden bekijken vanaf het niveau van de dieren zelf. Het idee was simpel: als de robot er maar genoeg uitzag als onderdeel van de onderwaterwereld, zouden echte dieren zich er op een natuurlijke manier omheen gedragen. De kokosnootoctopus leek echter één vraag te hebben: “Wie is deze stille buurman en waarom zit hij bij mijn huis?”
Op een kleine afstand keken de wetenschappers en filmmakers ook mee via een externe camera, zodat ze de volledige ontmoeting konden zien zonder hem te storen. De robotoctopus had zijn eigen verborgen camera’s, maar het zicht van buitenaf hielp hen om de reacties van het echte dier te begrijpen: hoe langzaam hij naderde, hoe voorzichtig hij de vreemde bezoeker aanraakte en hoe snel hij besloot of deze nieuwe “buurman” veilig was, nutteloos, of mogelijk deel uitmaakte van zijn beveiligingssysteem.