Aan het einde van de ontmoeting had de robotoctopus precies gedaan waarvoor hij bedoeld was. Het liet filmmakers dichtbij een wild dier komen zonder zijn wereld te verstoren. Het toonde de kokosnootoctopus die aan het jagen was, zijn ruimte verdedigde, een vreemde bezoeker onderzocht en zijn omgeving slim gebruikte. In plaats van gewoon “een octopus” te zien, kregen kijkers een klein personage te zien met plannen, problemen en een zeer sterke mening over persoonlijke ruimte.
Het mooiste was dat de octopus de robot op zijn eigen voorzichtige manier leek te tolereren. Hij begreep niets van camera’s of documentaires. Hij wist alleen dat dit vreemde, stille wezen hem niet stoorde en misschien zelfs zou helpen om zijn huis veiliger te laten aanvoelen. De robot kwam als spion, maar voor korte tijd werd het iets warmers: een metalen hulpje op de oceaanbodem.