Het vreemde was dat de badkamer er schoon uitzag. Niet “snel afgeveegd” schoon. Echt schoon. Het toilet was herhaaldelijk geschrobd. De vloer was gedweild. Zelfs de wastafel en de tegels roken sterk naar ontsmettingsmiddel. En toch, elke keer als ze een paar uur later de kamer weer inliepen, was die geur er nog steeds. Niet overweldigend. Gewoon… blijvend. Het soort geur waardoor een badkamer vies aanvoelt, hoeveel moeite je ook doet om hem schoon te maken.
Eerst gaven ze het toilet zelf de schuld. Ophoping van hard water misschien. Iets dat onder de rand verborgen zat. Dus maakten ze dieper schoon. Sterkere chemicaliën. Langere schrobbeurten. Er veranderde niets. Een dag of twee verdween de geur een beetje. Dan kwam het weer terug. Toen begon het frustrerend te worden. Want uiteindelijk vertrouw je de ruimte niet meer helemaal. De badkamer begint “onrein” aan te voelen nog voor je er binnen bent. Luchtverfrissers helpen niet meer. Kaarsen helpen niet meer. Zelfs het openen van de ramen maakt nauwelijks verschil.
En het ergste? De bron leek nooit duidelijk. Alles zag er volkomen normaal uit. Totdat ze aandacht begonnen te besteden aan dat ene ding waar niemand echt over nadenkt bij het schoonmaken.