Het besef kwam niet meteen. Sterker nog, ze negeerden het bijna helemaal. Tegen die tijd was de badkamer zelf de focus geworden. Elke schoonmaaksessie concentreerde zich op de voor de hand liggende plekken: het toilet, de tegels, de gootsteen, zelfs de afvoer. Als er iets stonk, dan moest het daar wel vandaan komen. Maar uiteindelijk merkten ze iets vreemds op. De geur leek sterker in één specifiek deel van de kamer. Niet overal. Alleen… in de buurt van het toilet.
Eerst had het geen zin. De vloer was al geschrobd. De muren waren schoon. Zelfs de ruimte achter het toilet was meer dan eens gecontroleerd. Niets zag er vuil uit. En toch, elke keer als ze de badkamer binnenstapten, leek diezelfde vage geur zich op precies dezelfde plek te nestelen. Toen veranderde het schoonmaken. In plaats van zich te richten op de voor de hand liggende plekken, begonnen ze aandacht te besteden aan de dingen die meestal genegeerd worden. De kleinere details. De voorwerpen die permanent in de badkamer blijven zonder dat iemand er echt bij stilstaat.
En vrijwel meteen begon één ding meer op te vallen dan al het andere. Niet omdat het er vies uitzag. Maar omdat het nooit echt schoongemaakt was.