Deze brief door een moeder van een anorexiapatiënte gaat het internet over…. “Ze is er niet meer, het laat ons nooit meer los”

Anorexiapatiënte Liselotte overleed aan de gevolgen van een verkeerd geplaatste voedingssonde in het Universitair Ziekenhuis in Gent. Haar moeder schreef hier een zeer emotionele brief over…

“Wij waren gedurende 17 jaar een heel hecht gezin. Alles deden we samen. We zorgden goed voor elkaar, er vielen bijna nooit woorden. Liselotte had altijd uitmuntende resultaten op school. Ze studeerde Latijn-Grieks. Nooit klaagde ze, zelfs wanneer ze zich niet lekker voelde. Overal waar ze aanwezig was, was ze steeds bereid om te helpen. “Kan ik het doen?”, vroeg ze dan. Het is voor ons heel moeilijk dat wij die vraag nooit meer zullen horen. Liselotte moest binnengebracht worden in het ziekenhuis. Wij gingen ervan uit dat alles in orde zou komen, dat ze snel weer naar huis zou kunnen, want, zo dachten we, in het UZ Gent is alle kennis aanwezig. Toen haar voedingssonde geplaatst werd, verlieten wij de kamer.

Kort na de plaatsing van de sonde, toen wij weer binnen gingen, moest Liselotte voortdurend hoesten. Dat meldden wij een paar keer aan de verpleegster, maar volgens haar moest onze dochter “maar wat doorbijten”. Nog een aantal keer klaagde zij over pijn, maar ze werd niet geloofd. Sterker nog, ‘s nachts merkten we dat het plots heel slecht ging met haar. Ze had blauwe lippen, zwarte kringen onder haar ogen en lag in haar eigen braaksel. Dat beeld blijft voor altijd in ons geheugen.Toen wij daarop wezen, werd ons verweten dat “we de boel niet op stelten moesten zetten”. Haar ademhalingsproblemen herleidden ze tot hyperventilatie. Ze moest in een plastic zak ademen, maar dat kon ze niet. Niemand wou de ernst van de situatie begrijpen. Pas ‘s anderendaags werd de diagnose gesteld dat de sonde in haar longen terecht was gekomen. Liselotte werd overgebracht naar de intensieve zorgen, waar ze tien dagen later overleed.
Een van de artsen wilde ons wijsmaken dat onze dochter de sonde zelf in haar longen zou gestoken hebben. Nooit toonden de artsen en verplegers enige spijt.

Voor ons was het bovendien heel moeilijk om haar lichaam meteen na het overlijden af te staan voor de autopsie. Even moeilijk is het dat deze rechtszaak nu al 5,5 jaar moet duren. Liselotte is hiervan het grootste slachtoffer. Maar zij is er niet meer, niemand kan haar terugbrengen. Wij leven nog, maar we leven eigenlijk niet meer. Het laat ons nooit meer los. Wij slapen slecht, lopen voortdurend gestresseerd. We hebben nog een andere dochter, de zus van Liselotte, voor haar doen we verder. Nu vertrekken we uit de rechtszaal, wij kunnen de pleidooien niet aanhoren, maar we hopen dat ons standpunt gehoord wordt. Het zal je kind maar zijn.”

De rechtbank zal op 14 december uitspraak doen over de schokkende en tragische zaak.  Het OM noemt het gebeurde “ongelofelijk en onaanvaardbaar.” Het ziekenhuis gaat voor vrijspraak, de nabestaanden eisen een schadevergoeding. Wat de uitkomst ook is, wij wensen de ouders van Liselotte heel veel sterkte toe.


Pagina 2/2