Toen de 27-jarige Mila Hart de verlaten treinwagon voor het eerst zag staan op een stuk overwoekerd land, zouden de meeste mensen hebben gelachen en zijn doorgereden. De verf was verbleekt, de ramen waren stoffig en het hele ding zag eruit alsof het door een andere eeuw was achtergelaten. Maar Mila had jarenlang in huurhuizen gewoond die nooit als het hare aanvoelden, ze had lange dagen gewerkt om thuis te komen bij witte muren en buren die ze door het pleisterwerk heen kon horen ademen. Ze droomde niet van een herenhuis, of zelfs van een trendy appartement in de stad. Wat ze wilde was iets vreemders, warmers en gedenkwaardigers. Ze wilde een huis met karakter. Een plek die haar iets zou laten voelen op het moment dat ze binnenstapte.
Dus in plaats van nog een huurcontract te tekenen, waagde Mila een kans op de oude wagon en begon er een thuis van te maken. Ze behield de smalle vorm in plaats van ertegen te vechten en liet de trein zelf de ruimte bepalen. Waar anderen beperkingen zagen, zag zij charme: lange zichtlijnen, oude deuren, originele details en de heerlijke uitdaging om elk hoekje te laten tellen. Ze leunde op de romantiek van dit alles en vulde het huis met zachte verlichting, warm hout, kringloopspullen en kleine tekenen dat er iemand jong en fantasierijk woonde.
Nu, aan de buitenkant, voelt de trein nog steeds verrassend aan. Maar binnen vertelt het een heel ander verhaal. Het voelt rustig, gezellig en heel persoonlijk aan, alsof het rijtuig altijd heeft gewacht op iemand als Mila om het weer tot leven te brengen. En het mooiste is dat elk deel een beetje meer onthult over hoe ze ervoor gezorgd heeft dat deze ongewone droom echt als thuis voelt.
Klik op de knop op de volgende pagina om Mila te volgen terwijl ze je een rondleiding geeft door haar huis…