De Lounge bewees dat een trein verrassend gezellig kon zijn
Als de slaapkamer het rustigste deel van Mila’s huis is, dan is de woonkamer het meest uitnodigend. Ze wist dat dit gedeelte veel werk moest verzetten. Het moest comfortabel genoeg aanvoelen voor lange avonden, stijlvol genoeg om bij de rest van de koets te passen en ontspannen genoeg zodat bezoekers niet het gevoel zouden hebben dat ze in een gimmick zaten. Dus bouwde ze de kamer eerst rond comfort. Een diepe bank loopt langs één kant, opgestapeld met kussens en zachte dekens. Er tegenover staat een compacte plank met boeken, planten en een kleine televisie, hoewel Mila zegt dat het uitzicht buiten meestal wint. Een van haar favoriete details is de kleine kachel die de kamer een ankerpunt geeft. Het verandert meteen de sfeer, waardoor de ruimte minder aanvoelt als een omgebouwd object en meer als een echt thuis.
Het geniale aan de kamer is hoe natuurlijk het aanvoelt. Mila heeft het trein-idee niet overdreven gethematiseerd. Er zijn geen spoorwegbordjes op de muren, geen voor de hand liggende grappen, geen poging om er een eigenzinnig decorstuk van te maken. In plaats daarvan behandelde ze het als een echte woonkamer die zich toevallig in een voormalige wagon bevindt. Die beslissing houdt de kamer met beide benen op de grond. Het voelt eerder bedachtzaam dan opvoerend, wat waarschijnlijk de reden is waarom mensen er zo sterk op reageren als ze het voor het eerst zien.
S Nachts wordt dit deel van het huis bijzonder sfeervol. Lampen vervangen de bovenverlichting, de ramen weerkaatsen de kamer als donkere spiegels en de hele koets krijgt een coconachtige kwaliteit. Mila zegt dat ze zich dan het dankbaarst voelt voor de trein. Het voelt dan niet klein. Het voelt beschut, dichtbij en heerlijk gescheiden van het lawaai van het gewone leven.