Een van de eerste dingen die we haar vroegen was de meest voor de hand liggende vraag – voelt de ruimte ooit te klein? Dat vragen de meeste mensen zich af als ze een huis als dit zien. Van buiten ziet het er compact uit, bijna als een weekendje weg in plaats van een fulltime huis. Maar ze was er snel bij om erop te wijzen dat het nooit de bedoeling was dat het te krap zou worden. Het was om de ruimte anders te gebruiken. Ze legde uit dat hoewel het huis een klein oppervlak heeft, het ontwerp het meeste zware werk doet.
In plaats van naar buiten te spreiden, bouwde ze naar boven. De tweede verdieping, netjes weggewerkt in de steile lijnen van het A-frame, voegt een geheel nieuwe laag toe aan het huis. Het creëert niet alleen extra slaapruimte – het verandert ook de manier waarop het huis aanvoelt. De hoogte zorgt voor openheid en de indeling maakt het verrassend functioneel.
Ze vertelde dat het niet alleen comfortabel is voor haarzelf, maar ook voor bezoekende familie en vrienden. Neven en nichten, vrienden en zelfs hele families zijn blijven slapen – iets wat van buitenaf gezien onwaarschijnlijk lijkt.
Voor haar was dat belangrijk. Ze wilde geen ruimte die geïsoleerd of beperkend aanvoelde. Ze wilde iets dat mensen samen kon brengen. En volgens haar doet het precies dat.