Het kleine huis werd een les
Na verloop van tijd werd de container meer dan een slaapplaats. Het werd een leermiddel. Studenten en bezoekers konden duurzaamheid niet zien als een abstract onderwerp, maar als een echte ruimte met harde randen, hitte, ongemak, compromissen en slimme oplossingen. Energie, water, afval, opslag en comfort werden allemaal zichtbaar in één kleine doos.
In de laatste fase was Wilson van plan om zonnepanelen te installeren, zodat de afvalcontainer losgekoppeld kon worden van het energienet. Hij stelde zich ook voor om ramen, gevelbekleding van hergebruikt timmerhout, een kleine gootsteen en een keuken toe te voegen, waardoor de stalen doos minder als een vuilcontainer en meer als een extreem klein huis zou aanvoelen. Het project veranderde ook hoe mensen tegen gewone huizen aankeken. Een normale slaapkamer leek opeens enorm. Een kast leek overdreven. Alledaagse rommel leek moeilijker te verdedigen. De container was eerst grappig, toen ongemakkelijk en daarna vreemd genoeg tot nadenken stemmend.
Wilson verhuisde minder dan een jaar nadat hij de container had betrokken, maar het idee erachter bleef krachtig. Het project dwong mensen om zich af te vragen wat een huis eigenlijk moest zijn. Het suggereerde niet dat iedereen in een container zou moeten wonen. In plaats daarvan liet het zien hoeveel mensen vaak met zich meedragen zonder zich dat af te vragen. En dat maakte het vreemde huisje zo moeilijk om te vergeten.