Het eerste wat mensen vragen als ze Maya’s appartement zien, is niet hoeveel ze betaalt, hoe lang ze van plan is te blijven of of ze het leuk vindt om er te wonen. Normaal gesproken stoppen ze buiten, staren naar het vreemde gele gebouw en stellen een veel simpelere vraag: “Woont daar echt iemand?” Maya begrijpt de reactie. Vanaf de straat lijkt het gebouw minder op een normaal huis en meer op een smal stukje Tokio dat op de een of andere manier rechtop staat. Met ¥ 40.000 (ongeveer $ 300) per maand is het verrassend betaalbaar voor Tokio, maar de prijs is logisch zodra je ziet hoe weinig ruimte je eigenlijk krijgt.
Maya is een jonge internationale studente die haar leven probeert te leiden in een van de drukste steden ter wereld. Toen ze zich voorstelde om in Japan te studeren, stelde ze zich een kleine kamer voor, misschien een gedeelde keuken, misschien een bed dicht bij een raam. Ze stelde zich niet voor dat ze in een driehoekig geel gebouw zou wonen dat zo dun is dat vreemden langzamer gaan rijden om erachter te komen hoe er appartementen in passen.
Toch is dit haar thuis. Het heeft een ingang die nauwelijks groot genoeg is om in te staan, een piepklein keukenhoekje, een groene deur die naar de douche leidt, een klein bad, een smalle hoofdkamer en een zeer ongebruikelijk detail dat bezoekers nooit verwachten. Het toilet bevindt zich niet in het appartement zelf. Maya heeft geleerd om te lachen om dat detail, maar alleen omdat ze er ook mee heeft leren leven.