Een appartement dat altijd al buitengewoon was
De ongebruikelijke indeling van het appartement heeft ook een geschiedenis. Benita woont in een gebouw uit 1898, dat oorspronkelijk een heel andere indeling had. Haar compacte flat is ontstaan uit een deel van een grotere woning. De smalle ruimte die ze nu als slaapkamer gebruikt, was niet als slaapkamer ontworpen. Oorspronkelijk was het een doorgang die verschillende delen van het pand met elkaar verbond.
Toen de grotere ruimte werd opgedeeld, bleef die oude doorgang bestaan. Dikke dragende muren beperkten wat er kon worden gesloopt of bij een andere kamer kon worden gevoegd. Benita bleef zitten met een onhandige strook vloeroppervlak die verspilde ruimte had kunnen worden. Het was te smal om als een normale kamer te fungeren, maar te nuttig om te negeren. In plaats van het als een probleem te zien, keek ze naar wat er realistisch gezien met de ruimte gedaan kon worden.
Een slaaphoekje was een logische keuze. De rest van het appartement kon open blijven voor de dingen die Benita daadwerkelijk doet als ze wakker is: koken, eten, werken en ontspannen. Daardoor voelt de woning ruimer aan dan de afmetingen doen vermoeden. Ze probeerde geen standaardplattegrond aan een oud gebouw op te dringen. In plaats daarvan liet ze de indeling leiden door de ongewone geschiedenis van het gebouw, waardoor ze een onhandige restruimte omtoverde tot een van de handigste kenmerken van de woning.