De badkamer
De badkamer lag veel dieper in de heuvel, op een plek waar een gewoon raam rechtstreeks op de grond zou uitkijken. Ben had verwacht dat het de donkerste kamer van het huis zou zijn. In plaats daarvan viel er daglicht naar binnen via een smalle opening boven zijn hoofd. Boven het bad rees een hoge lichtschacht omhoog, die op vloerniveau uitmondde in een glazen paneel. Varenplanten rondom de opening verzachtten het uitzicht. Van benedenaf zag Laura alleen maar de lucht.
Martin zei dat de lichtschacht een van de beste ideeën van de architect was geweest. Deze zorgde ervoor dat er daglicht in het ondergrondse gedeelte kwam zonder dat er een zichtbaar raam in de heuvel hoefde te worden aangebracht. Ook droeg het bij aan de ventilatie. Warme lucht kon via een verborgen ventilatieopening bovenaan ontsnappen, terwijl de rest van de badkamer beschermd bleef door de aarde eromheen.
Water was echter altijd een punt van zorg. Achter de betegelde muur bevonden zich lagen die geen enkele bezoeker zou zien: gewapend beton, isolatie, een waterdicht membraan, een drainagelaag en grind. Geperforeerde buizen aan de onderkant voerden het grondwater af naar een infiltratieput verderop op de helling. Martin controleerde het systeem elk jaar vóór de winter. Een klein lek onder de grond kon een ernstig probleem worden lang voordat het binnenshuis zichtbaar werd. „Je vecht niet tegen water“, zei hij. „Je geeft het een gemakkelijkere route dan door je huis heen.“