Wandelaars ontdekken een huis dat in de heuvel is ingebouwd — en dan nemen ze een kijkje binnen

De verborgen binnenplaats

De binnenplaats was de ruimte die Ben niet had verwacht. Een glazen deur leidde vanuit de werkplaats naar een open ruimte die aan drie kanten omgeven was door steen en glas. De vierde kant liep omhoog tegen de heuvel. Varens, mos en schaduwminnende planten bedekten de muur. Regenwater verdween via een bedje van grind in het midden. Boven hen was niets anders dan de open lucht.

De binnenplaats loste verschillende problemen op. Het zorgde voor daglicht in kamers die te ver van de hoofdramen lagen. Het zorgde voor dwarsventilatie bij warm weer. Het bood Martin ook een beschutte buitenruimte wanneer de wind over de voorkant van de heuvel raasde. Op windstille dagen at hij daar zijn lunch. Als het regent, laat hij soms de deur open staan, alleen maar om het geluid van de regen te horen.

Toen hij op de binnenplaats stond, veranderde Bens beeld van het hele huis. Hij had zich een lange betonnen tunnel voorgesteld, begraven onder het gras. In plaats daarvan was het gebouw opgedeeld in lichtvlakken. Ramen keken uit op de vallei. Dakramen openden zich naar boven. De binnenplaats sneed dwars door het midden. Zelfs de diepste kamers hadden een verbinding met de buitenwereld. Het huis probeerde niet te ontsnappen aan het landschap. Elk onderdeel ervan was zo ingericht dat het een andere manier bood om het landschap te bekijken.