Kayla’s huis ligt diep in de Tasmaanse wildernis, omringd door dicht struikgewas, oude fruitbomen, rotsen en uitgestrekte, rustige landschappen. Ze kocht het terrein toen ze nog maar 21 was, aangetrokken door de vrijheid van een eigen plekje. Het was afgelegen, ruig en ver verwijderd van de gebruikelijke voorzieningen, maar langzaam maar zeker maakte ze er een plek van die warm en heel persoonlijk aanvoelde.

Haar eerste poging om daar te wonen liep slecht af. Slechts 18 maanden na de aankoop van het terrein verwoestte een bosbrand haar oorspronkelijke huis. Een tijdlang sliep ze in een oud busje en kookte ze buiten, terwijl ze bedacht wat ze nu moest doen. Uiteindelijk bouwde ze, met hulp van familie, vrienden en de gemeenschap, haar huis weer op door een van de overgebleven bijgebouwen om te bouwen tot de hut die ze haar thuis noemde.

Het voltooide huis is klein, maar bijna elk onderdeel ervan heeft een verhaal. Hergebruikt hout, verzamelde voorwerpen, handgemaakte details en praktische off-grid-systemen vullen het pand. Er is thuis geen wifi en ook geen conventionele wateraansluiting. Zonne-energie, regenwateropvang, houtverwarming, een composttoilet en een kasdouche spelen allemaal een rol. Het resultaat is geen standaard tiny house, maar een woning die is afgestemd op het terrein.