Een hut, herbouwd met wat er nog overeind stond
Van buitenaf gezien lijkt de hut alsof hij bij het terrein hoort, in plaats van dat hij er zomaar op is neergezet. Kayla werkte met een bestaand bijgebouw dat de brand had overleefd en verbouwde het vervolgens tot een woning. Verweerd hout, gerecyclede materialen en aanbouwen geven het gebouw een uitgesproken handgemaakte uitstraling. Niets voelt gepolijst of opzichtig aan. Het ziet eruit als een gebouw dat langzaam in zijn nieuwe bestemming is gegroeid.
Die aanpak wordt aan de buitenkant voortgezet. Oude materialen zijn hergebruikt waar dat zinvol was, terwijl het omringende struikgewas deel blijft uitmaken van het uitzicht. De hut staat te midden van bomen en open tuingedeelten, in plaats van ervan gescheiden te zijn door een strak aangelegde voorstedelijke tuin. Deuren en ramen verbinden het interieur met de buitenwereld, waardoor daglicht binnenkomt en de kleine ruimte minder benauwd aanvoelt.
De ligging verklaart ook waarom het huis zo zelfvoorzienend moet zijn. Er is geen waterleiding, geen rioolaansluiting en geen pakket aan huishoudelijke voorzieningen dat aan de grens klaarstaat. Kayla moest die systemen zelf opzetten. Regenwater wordt opgevangen, stroom komt van zonnepanelen en verwarming komt van het stoken van hout. Van een afstand ziet de hut er eenvoudig uit. Van dichtbij wordt duidelijk dat er heel goed over die eenvoud is nagedacht.