Amy was nog maar in de twintig toen ze het leven in Londen inruilde voor iets veel ouder. In Essex vond ze een huisje dat al zo'n 700 jaar stond. Het was klein, scheef en vol sporen uit verschillende eeuwen. Voor iemand die van antiek en oude gebouwen hield, was dat geen probleem. Dat was juist de bedoeling.

Deze stap paste ook in een grotere verandering in haar leven. Amy had Londen verlaten om samen met haar ouders en broer een antiekzaak op te zetten. Al snel verkocht ze niet alleen voorwerpen met een geschiedenis, maar leefde ze ook elke dag midden in de geschiedenis. Uit onderzoek bleek dat het huisje oorspronkelijk een middeleeuws hall-huis was geweest en later was verbouwd, met name in de 17e eeuw. De balken, muren en vreemde verhoudingen van het huisje werden plotseling begrijpelijker.

Amy wilde al die karakteristieke uitstraling niet wegschuren. Bij haar renovatie ging het erom het huisje comfortabel te maken zonder dat het er nieuw uit zou zien. Ze heeft het opgeknapt, ingericht en gevuld met spullen die ze echt mooi vond. Het resultaat is geen showroomversie van ‘het oude Engeland’. Het is een bewoond huis met een zeer rijke geschiedenis. En de beste manier om dat te begrijpen, is door het vandaag ruimte voor ruimte te bekijken.