De woonkamer
In de woonkamer komt het huisje pas echt tot zijn recht. Zware zwarte houten balken lopen dwars over de lichte muren, en het plafond ligt merkbaar lager dan in een moderne woning. Het blikpunt is een brede stenen open haard met daarin een houtkachel. Die vormt het middelpunt van de kamer zonder dat er iets opzichtigs nodig is. Op een koude dag is het gemakkelijk te begrijpen waarom dit Amy’s favoriete plek is om zich te nestelen.
Eromheen staat niets dat bij elkaar past. Bij de open haard staat een leren fauteuil. Een zachtere bank staat tegenover een houten salontafel. Vloerkleden, kussens, ingelijste foto’s, planten en kleine antieke spulletjes vullen de lege plekken op. Zelfs de hond heeft het beste plekje bij de kachel gevonden. De kamer voelt druk aan, maar niet geënsceneerd. Het lijkt alsof de spullen geleidelijk aan zijn bijgekomen omdat Amy ze mooi vond.
Dat is belangrijk in een 700 jaar oud huis. Overal gloednieuwe meubels zouden de kamer al snel los kunnen laten staan van het gebouw. Amy kiest juist voor de tegenovergestelde aanpak. Ze combineert praktisch, modern comfort met voorwerpen die al een bepaalde leeftijd en gebruikssporen hebben. De open haard blijft de blikvanger, maar de kamer is geen museum dat eromheen is opgebouwd. Mensen kunnen hier gaan zitten, de kachel aansteken, een mok op tafel zetten en hier leven.