Het buitenhuisje
Dan is er nog het bijgebouw. Een oud bijgebouw zou bij een renovatie gemakkelijk over het hoofd kunnen worden gezien. Amy bekijkt dergelijke overgebleven bouwwerken echter met een andere blik. Ze maken deel uit van de geschiedenis van het pand. Een huisje bestond nooit alleen uit de kamers achter de voordeur. Het dagelijkse leven strekte zich uit tot in de tuin, de schuren en de bijgebouwen, en die bescheiden ruimtes kunnen net zoveel over het gewone leven onthullen als een sierhaard.
Het buitenhuisje hoeft geen historisch tentoonstellingsstuk te worden. Amy’s renovatie laat zien dat oude ruimtes nuttig kunnen blijven. Het gaat erom hun karakter te behouden in plaats van alles in één gepolijste stijl te gieten. Het buitenhuisje maakt deel uit van dezelfde verzameling onvolmaakte muren, verouderde materialen en praktische details die het huisje juist zo interessant maken. Het is weer iets waar ze voor kan zorgen in plaats van het te vervangen.
Aan het einde van de rondleiding wordt duidelijk dat dit idee het hele huis verklaart. Amy heeft dit 700 jaar oude huisje niet gekocht om het er gloednieuw uit te laten zien. Ze heeft het juist gekocht omdat het oud was. Door haar inzet is het nu comfortabel, kleurrijk en persoonlijk geworden, terwijl het gebouw zijn littekens, vreemde hoeken en onbeantwoorde vragen heeft mogen behouden. Toen ze twintig was, werd ze de nieuwste beheerder van het huis. Ze zal niet de laatste zijn.