Het getal op zich was al genoeg om de aandacht te trekken. 300 kilometer per uur. Dat is ongeveer 186 mijl per uur. Bij die snelheden beschrijven zelfs ervaren bestuurders dat de wereld anders aanvoelt. Het verkeer sluit zich snel. Afstanden worden kleiner. Elke beweging vereist meer concentratie dan normaal. Maar volgens mensen die in het voertuig in kwestie hebben gereden, was het meest verrassende deel niet het cruisen in de buurt van 300 km/u. Het was hoe snel de auto die snelheid kon bereiken.
Veel bestuurders zijn gewend aan prestatievoertuigen die vermogen in fases leveren. Een motor maakt meer toeren. Een transmissie schakelt. De volgende golf van acceleratie komt eraan. Dit voelde anders. Het vermogen leek nooit te pauzeren. Het bleef gewoon trekken. En die ervaring liet een blijvende indruk achter op veel mensen die er voorheen van overtuigd waren dat traditionele high-performance auto’s het summum van autotechniek vertegenwoordigden. Sommigen gaven zelfs toe dat na het ervaren van dit type acceleratie, veel conventionele auto’s plotseling langzamer aanvoelden dan ze zich herinnerden.
Dit riep een ongemakkelijke vraag op voor liefhebbers van prestaties: Welk voertuig was in staat om krachtige sportwagens gewoon te laten aanvoelen?