Het antwoord verraste veel mensen. Het voertuig was namelijk geen traditionele supercar. Er zat geen ronkende motor achter de bestuurder. Geen dramatische soundtrack die elke snelheidsverhoging aankondigt. Geen snel schakelen. Een van de dingen die de kijkers het meest opviel, was hoe stil de rit leek in vergelijking met wat ze gewend zijn van high-performance voertuigen. Dat komt omdat de auto die verantwoordelijk was voor de 300 km/u Autobahn volledig op elektriciteit reed. En voor veel liefhebbers begon daar de echte discussie.
Decennialang werden prestaties nauw geassocieerd met verbrandingsmotoren. Het geluid. De trillingen. Het mechanische drama. Maar hier was een voertuig dat snelheden bereikte die de meeste bestuurders nooit zullen meemaken, terwijl het dingen heel anders doet. Plotseling verschoven de gesprekken weg van topsnelheid. Mensen begonnen te praten over respons. Onmiddellijk koppel. Versnelling. En of de prestaties zelf begonnen te veranderen.
Toen kwam de uiteindelijke onthulling. De specifieke auto die verantwoordelijk was voor de run.