Babymeisje begon zich vreemd te gedragen — moeder plaatste een verborgen camera en legde een nachtmerrie vast!

De kinderarts bekeek de opname de volgende ochtend drie keer. Bij de vierde keer speelde hij de beelden bijna beeld voor beeld af. Sarah greep Daniels hand stevig vast onder de tafel in de onderzoekskamer. ‘Daar,’ zei ze toen Rebecca zich over het wiegje boog. ‘Dan gebeurt het.’ De arts stak zachtjes één vinger op. ‘Wacht. Let op Lula’s hoofd voordat Rebecca haar aanraakt.’

Hij spoelde de beelden terug. Lula’s hoofd begon als eerste te draaien. Haar schouders gingen omhoog. Pas toen gleden Rebecca’s handen onder haar door. Daniel leunde dichterbij. ‘Dus Rebecca heeft haar niet omhooggetrokken?’ ‘Voor zover ik kan zien niet,’ zei de dokter. ‘Het lijkt erop dat ze op de beweging reageert.’ Sarah staarde weer zwijgend naar het scherm. Dezelfde beelden die haar eerder zo hadden doen schrikken, zagen er nu heel anders uit.

“Wat betekent dat?” vroeg Sarah. De dokter sloeg het voedingsdagboek van Rebecca open. “Wanneer was dit flesje?” Daniel keek op de tijd. Ze vergeleken het met de andere voorvallen die Sarah zich herinnerde. Bijna allemaal vonden ze plaats na het voeden. “Ze hoest er daarna ook bij,” zei Sarah. “En ze voelt zich beter als ze rechtop zit.” De dokter knikte langzaam. „Dat zou belangrijk kunnen zijn.“ Sarah keek hem aan. „Weet u wat dit is?“ „Ik heb wel een idee,“ antwoordde hij terwijl hij een verwijzing uitschreef, „maar laten we het eerst bevestigen.“