Minder dan twintig minuten later kwam Sarah thuis en trof Rebecca in de keuken aan, met Lula rechtop tegen haar schouder. „Zet haar neer,” zei Sarah. Rebecca draaide zich geschrokken om. „Sarah, wat is er gebeurd?” „Ik zag de camera.” Rebecca verstijfde. ‘Camera?’ Sarah hield haar telefoon omhoog. ‘Ik zag dat je haar vast hield. Toen haalde je het laken weg.’
Rebecca staarde naar de opname en schudde toen haar hoofd. „Zo is het niet gegaan.” „Vertel me dan eens wat ik hier zie.” Rebecca wees naar het scherm. „Ze begon te stikken toen ik haar neerlegde. Ik reikte onder haar door om haar op te tillen, en ze boog haar rug voordat ik haar kon optillen.” „En het laken?” vroeg Sarah. „Ze had erop overgegeven. Daarom heb ik haar ook andere kleren aangetrokken.” Rebecca’s stem brak. „Ik zou haar nooit pijn doen.”
Daniel was al binnen voordat Sarah antwoord gaf. Rebecca gaf toe dat Lula dit al meerdere keren had gedaan na het drinken uit het flesje. „Waarom heb je ons dat niet verteld?” vroeg Daniel. „Dat heb ik wel gedaan. Ik zei dat ze spuwde en lastige momenten had. Ik dacht echt dat het gewoon reflux was.” Sarah schudde heel langzaam haar hoofd. ‘Je hebt nooit gezegd dat het er zo uitzag.’ Daniel nam de telefoon over. ‘Genoeg. We houden het goed in de gaten. Daarna gaan we naar de dokter.’