Rebecca trok Lula soms andere kleren aan voordat Sarah thuiskwam, omdat ze erop had gespuugd. Er lag twee keer een vochtige handdoek in de wasmand. Rebecca was er ook mee begonnen om Lula na het drinken uit het flesje lange tijd rechtop tegen haar schouder te houden, in plaats van haar neer te leggen om te spelen.
Sarah vroeg er terloops naar. Rebecca zei dat Lula zich op die manier blijkbaar prettiger voelde. Ze vertelde ook dat Lula na de lunch „weer een moeilijke periode“ had doorgemaakt. Toen Sarah aandrong op uitleg, zei Rebecca dat Lula had gehuild, zich had verstijfd en daarna weer tot rust was gekomen nadat ze was vastgehouden. Rebecca klonk bezorgd, maar Sarah kon het niet laten om nog steeds wantrouwig te zijn.
Daniel zei tegen haar dat ze feiten nodig hadden, geen gissingen. Hij herinnerde haar eraan dat Rebecca nooit haar stem had verheven, geen enkele dag had gemist en hen geen enkele reden had gegeven om te denken dat Lula niet veilig was. Sarah wist dat hij gelijk had, maar de angst bleef. Die avond, nadat Daniel naar boven was gegaan, opende ze stilletjes haar laptop en bestelde ze een wifi-camera die vermomd was als een apparaatje voor de kinderkamer. Die zou de volgende dag worden bezorgd. Sarah staarde naar het bevestigingsscherm en voelde zich schuldig omdat ze de camera zo stiekem installeerde. Maar ze moest wanhopig graag precies weten wat er gebeurde nadat ze weg was gegaan.