Sarah had de camera hoog op een plank in de kinderkamer geïnstalleerd voordat Rebecca thuiskwam. De camera was zo gericht dat het wiegje, de verschoontafel en het grootste deel van het vloerkleed in beeld kwamen. Ze hield zichzelf voor dat ze alleen maar even naar Lula keek, maar ze wist dat dat niet waar was. Op haar werk hield ze de livebeelden naast haar e-mail open en keek ze ernaar wanneer ze dacht dat niemand het zou merken.
Urenlang gebeurde er niets. Rebecca gaf Lula te eten, verschoonde haar, las haar voor en zat op de vloer zachte blokjes te stapelen. Als Lula onrustig werd, tilde Rebecca haar op en liep langzaam door de kamer. Sarah begon zich te schamen. Ze had een vertrouwde oppas tot verdachte gemaakt zonder ook maar het minste beetje echt bewijs.
Na de lunch maakte Rebecca een flesje klaar en gaf ze Lula te drinken in de schommelstoel. Lula dronk het grootste deel ervan op. Rebecca liet haar een boertje doen, hield haar een paar minuten rechtop en droeg haar daarna naar het wiegje. Sarah dwong zichzelf het cameravenster te sluiten en een bericht van haar werk te beantwoorden. Minder dan tien minuten later trilde haar telefoon vanwege een bewegingsmelding. Ze opende de livebeelden. Rebecca leunde over het bedje, met beide handen vlakbij Lula’s schouders. Toen schokte Lula’s lichaam plotseling naar achteren, en Sarah hield even haar adem in.