Opa vindt kittens in zijn schuur – dan kijkt de dierenarts omhoog naar de hooizolder en wordt hij lijkbleek

Ze gaven haar tien minuten. Het waren de langste tien minuten uit het leven van Walt. De sneeuw viel nu flink; grote, natte vlokken die neerdwarrelden op het grind en op de schouders van de dierenarts. Binnen had Lily haar neus tegen het raam gedrukt, en June had haar armen om haar heen geslagen.

"Als de dosis klopte, is ze buiten bewustzijn," zei de dierenarts uiteindelijk. Hij deed een zaklamp aan, ging plat op zijn buik in de sneeuw liggen en wurmde zich halverwege onder de veranda. Walt hield zijn laarzen vast, voor het geval dat. Een tijdje was er alleen de ademhaling van de dierenarts en het zachte geruis van de sneeuw te horen. Toen klonk zijn stem weer van onder de planken, gedempt.

"Ze is buiten bewustzijn. Het katje ligt lekker tegen haar aan. Het komt wel goed." Walt haalde diep adem. "Walt," zei de dierenarts, en er veranderde iets in zijn stem. "Geef me meer licht. Er zit niet één draadje aan haar. Het zijn er twee."