IJsbeer loopt steeds weer een dorp in het Noordpoolgebied binnen — en dan ziet ze wat er in zijn bek zit…

Om ervoor te zorgen dat de beer niet terug zou dwalen naar de afvalstortplaatsen van het dorp, laadden ze haar verdoofde lichaam op een brancard. Nastya en een paar andere dorpsbewoners vlogen samen met het reddingsteam mee in de helikopter en keken toe hoe het donkere, bevroren landschap ver onder hen voorbijgleed. De vlucht voerde hen ver buiten de grenzen van de nederzetting, diep de onbewoonde wildernis van het noorden in.

Ze vlogen tientallen mijlen de ongerepte wildernis in, ver weg van menselijke bewoning of afvalbergen. De piloot landde het zware vliegtuig voorzichtig op een uitgestrekt, ongerept sneeuwveld aan de rand van het open zee-ijs. De frisse Arctische lucht blies verse sneeuw over de landingsplaats terwijl het toerental van de motor langzaam afnam.

Het team droeg de slapende beer voorzichtig uit de baai en legde haar zachtjes op een zacht bedje van sneeuw. Nastya zette een aantal zware zakken vol verse arctische zalmforel vlak naast de neus van de beer. „Ze heeft meteen wat makkelijke kost nodig zodra ze wakker wordt,” zei Nastya, voordat ze aan boord van het vliegtuig ging om het dier met rust te laten.