IJsbeer loopt steeds weer een dorp in het Noordpoolgebied binnen — en dan ziet ze wat er in zijn bek zit…

De ijskoude Arctische wind gierde om hen heen terwijl het team van dierenartsen met zorgvuldige, precieze bewegingen aan het werk was op de stille toendra. Nastya hield de lichtbundel van de zaklamp recht op de open bek van de beer gericht; haar handen waren stijf en gevoelloos van de kou. Ze keek aandachtig toe terwijl de dokter de scherpe randen van het verroeste metalen deksel zorgvuldig inspecteerde.

De dierenarts stak de dunne punten van de schaar voorzichtig tussen de blikwand en het gezwollen, bebloede weefsel. Hij kneep de metalen handgrepen stevig samen en sneed langzaam millimeter voor millimeter door de dikke blikwand heen. Met een scherpe, metaalachtige knal gaf het blikje gecondenseerde melk mee en gleed los van haar tong, waarna het op de sneeuw viel.

"Controleer het spierweefsel meteen!", drong de assistent-dierenarts aan, terwijl hij dichterbij boog met schoon medisch gaas om het bloed weg te vegen. De arts bekeek de diepe snijwonden en controleerde onder de lamp of er sprake was van blijvende zenuwschade. "De diepere tongspieren zijn volledig intact," verklaarde hij met een opgeluchte glimlach. "Ze zal volledig herstellen."