Sienna stond daar, haar gezicht straalde meteen. “Je bent terug!” zei ze en ze trok Altha in een snelle knuffel. “Dank je… Ik weet niet eens hoe…” Altha beantwoordde de glimlach niet. “Ik heb geprobeerd je te bellen,” zei ze, met een stevige toon. Sienna knipperde met haar ogen.
“Mijn telefoon,” zei ze snel. “Ik heb hem gisteren in het water laten vallen toen ik met mijn kind aan het spelen was. Ik moet hem laten repareren.” Altha reageerde niet meteen. Haar ogen gingen langs Sienna heen, naar de binnenkant van het huis. “Er is hier nog iemand,” zei ze. Het was geen vraag. Sienna keek verward.
“Wat?” vroeg ze zachtjes. Altha sloeg haar armen over elkaar. “Ik heb je alleen toestemming gegeven om hier te blijven,” zei ze. “Dat weet ik,” antwoordde Sienna. “Maar… je begrijpt het niet.” Ze pauzeerde. Zei toen zachtjes: “Ze was hier al toen ik aankwam.”