"Laura, heb je hier toevallig tuinchemicaliën of onkruidverdelger gemorst?" vroeg Daniel met gespannen stem. "Nee, nooit," zei Laura, terwijl ze haar hoofd schudde. "Ik heb het gazon al weken niet aangeraakt." Daniel knielde naast het dode gras neer en wreef met zijn vingers door de droge aarde. "Als een boom sap lekt, kan dat het gras direct onder de takken doden. Maar dit dode spoor loopt veel verder dan de boom. Het loopt rechtstreeks naar je huis toe."
Verontrust haalde Laura een foto tevoorschijn op haar telefoon die drie weken geleden was genomen, vlak voor haar reis. Ze zoomde in op de tuinstoel bij de muur van het huisje. Het bloed trok weg uit haar lichaam. De smalle, verkleurde strook was er al op de achtergrond, vaag maar onmiskenbaar.
Wat er zich ook onder het gras afspeelde, was al lang voordat de boom begon te lekken begonnen. „Ik bel een collega die zich bezighoudt met plantenziekten,” zei Daniel, terwijl hij zijn telefoon pakte. „We moeten uitzoeken wat er in deze grond zit voordat het zich verder verspreidt.”