Huiseigenaar dacht dat hij een wespennest had gevonden, maar wat er werkelijk in de schuur op de loer lag, was veel erger

Calvin hield wat afstand bij de ingang en liet de straal van zijn zaklamp over de aarden vloer naar de kapotte muur glijden. In de schaduw bij de breuk lag een oud, reusachtig papierwespennest ter grootte van een boomstam, dat van de dakspanten was gevallen. De grijze schil van papierpulp was aan één kant wijd open gescheurd.

Toen Calvin zijn lichtstraal erop richtte, verstijfde hij en schoot zijn hartslag onmiddellijk omhoog. Het nest bewoog. Zelfs vanaf twintig voet afstand zag hij hoe de broze, grijze massa van papierpulp ritmisch opzwol, omhoog kwam en weer zakte in het schemerige licht. Waarom beweegt een wespennest in vredesnaam? dacht Calvin, terwijl er een koude rilling over zijn rug liep. 

Wespen ademen niet op die manier, en een verlaten omhulsel zou niet moeten uitzetten. Zou er binnenin een slapende zwerm samen kunnen pulseren? Of nestelde er iets ondenkbaars in het vruchtvlees? Te bang om nog een stap dichter bij de pikdonkere kamer te komen, staarde hij vol verbijstering naar de vreemde, ademende hoop.