Drie dagen eerder had Mara kaarten, batterijen en lenzen over haar keukentafel uitgespreid. Ze was bezig met de voorbereiding van een foto-essay over mensen die in Mammoth Cave hadden gewerkt en gewoond. Ethan kwam aan met een rugzak die zwaar genoeg was voor een week onder de grond. ‘We gaan foto’s maken, we gaan er niet wonen,’ zei ze tegen hem. Hij haalde een tweede zaklamp tevoorschijn. ‘Je zult me dankbaar zijn als die van jou het begeeft.’ Ze lachte, maar controleerde hem toch even. Ze vertrouwde hem wel met een camera, ook al behandelde hij elke uitstap alsof het een expeditie naar het einde van de wereld was.
Het park had toestemming gegeven voor hun fotosessie langs een vastgestelde route, waarbij een parkwachter was aangewezen om hen te begeleiden. Mara had ook een map met historische foto’s en illustraties ontvangen. Ze had alles naar haar tablet gedownload, omdat ze wist dat er in de grot geen mobiel bereik zou zijn. Op de meeste afbeeldingen waren oude mijnbouwapparatuur, gangen en vroege toeristen te zien.
Ethan boog zich over de kaart. ‘Wat staat er aan het einde van dit stuk?’ Mara volgde zijn vinger naar een gemarkeerde plek. ‘Blijkbaar een paar oude gebouwen.’ Mara stelde zich een paar opslagschuren voor en vouwde de kaart zonder er verder bij na te denken op.