Grotonderzoekers vinden een huis diep in een grot — en dan horen ze iets van binnen

Eerst dacht Mara dat ze weer een stuk oud mijnbouwmateriaal zag. Toen zag ze hoe de blokken in elkaar pasten. Het was een muur, waarvan een hoek achter een rotsplateau verdween. Ze hurkte naast de reling om een foto te maken. Ethan keek over haar schouder mee. ‘Een opslagruimte?’ stelde hij voor. ‘Misschien,’ zei ze. De grot zat vol aanwijzingen dat hier mensen hadden gewerkt, en een beschutte plek voor gereedschap zou logisch zijn geweest. Maar de muur zag er ongewoon stevig uit voor een tijdelijke opslagplaats.

Mara volgde het bezoekerspad om de bocht. Er kwam meer van het bouwwerk in zicht: een deuropening, nog een muur en de omtrek van een klein rechthoekig gebouw. Ze bleef stil staan en probeerde zich voor te stellen hoe iemand hier zoveel zware stenen naar beneden had kunnen brengen. Ethan telde de rotslagen met zijn zaklamp. ‘Iemand heeft zich hier flink de moeite voor gedaan.’ Mara was het daarmee eens. Waar het gebouw ook voor gebruikt was, het was niet in een middagje in elkaar geflanst.

Ze hief haar camera op en liep een stapje naar voren om een betere hoek te krijgen. De gang werd achter de muur breder, waardoor het hele bouwwerk in de lichtbundel van haar zaklamp zichtbaar werd. Nu kon ze precies zien wat ze hadden gevonden.