In de dagen die volgden, kwam Sean meer dan eens langs, deels omdat de zaak dat vereiste en deels omdat hij die regenachtige avond in de jachthaven maar niet kon vergeten. Een maatschappelijk werker van het ziekenhuis hielp Maya met het regelen van noodhulp voor het jongere kind, Nora’s behandeling en bracht de familie in contact met adviesdiensten. Aaron kwam op tijd naar elke afspraak, stil en nerveus, met een klein notitieboekje waarin hij afspraken, telefoonnummers en de dingen waar Leo graag over praatte had opgeschreven. Het kon het verleden niet uitwissen, maar het leek erop dat hij iets stevigers probeerde op te bouwen dan alleen maar beloftes.
Twee maanden later reed Sean op een zaterdagochtend toevallig langs het kleine stadspark en zag Leo een voetbal naar Aaron schoppen terwijl Nora lachte vanaf een bankje naast Maya. Het was niet perfect. Dat kon je zien aan de voorzichtige afstand die Maya nog steeds hield. Maar Sean voelde zich lichter.
Bij het rode licht keek de agent nog even toe, pakte toen zijn telefoon en sms’te zijn eigen dochter: Uit eten deze week? Het snelle antwoord deed hem glimlachen: Graag. Toen het licht veranderde, reed hij door.