Edna Kowalski woonde al drieënveertig jaar in Primrose Cottage en in al die tijd was het meest storende dat op haar voorpad gebeurde toen de terriër van de Hendersons in 2009 haar tulpenbollen opgroef. Ze had er woorden over met hen. De terriër gaf er niets om, maar de Hendersons wel en dat was goed genoeg. Het leven in het dorpje Ashwell verliep precies zoals Edna het het liefst zag: langzaam, voorspelbaar en aangenaam onopvallend.
Dus toen ze op een heldere dinsdagmiddag terugkwam van de bridgeclub en een jonge vrouw in een lange linnen jurk tegen haar rode voordeur zag staan, met één hand om een meeneembeker en de andere met een strooien hoed in een hoek die er ongemakkelijk uitzag, schraapte Edna haar keel. De jonge vrouw schrok en liet het kopje bijna vallen. De man die gehurkt op het pad zat met de enorme camera draaide zich om en keek schuldig. Edna vroeg heel redelijk: “Wat doet u precies op mijn terrein?” De jonge vrouw verontschuldigde zich in een ademloze haast – ze hadden geklopt, zei ze, niemand had geantwoord, ze hadden nog maar tien minuten nodig, het huisje was gewoon zo mooi, ze hoopte dat dat in orde was. Ze had hele grote ogen en gebruikte ze effectief.
Edna dacht erover na. Het was niet goed, strikt genomen. Maar ze leken onschuldig genoeg, en ze was nieuwsgierig naar de camera en het hele proces. Ze zei tien minuten en meende het, stapte toen om hen heen en liet zichzelf binnen.