Op de begrafenis van papa zegt een klein kind: „Papa leeft nog” — waarna de politie iets ontdekt

Marcus liep zachtjes de met tapijt beklede trap af, met Daniels versleten leren notitieboekje discreet in zijn jas gestopt. Kapitein Hayes stond in de gang en zette een bakje met avondeten neer voor Clara. „Ik bekijk even Daniels oude dossiernotities,“ legde Marcus uit, terwijl hij zijn stem zacht en rustig hield. „Als er een corrupte schakel in onze eenheid zit, staat het antwoord in zijn persoonlijke dossiers.“

Kapitein Sarah Hayes keek hem met vermoeide, bezorgde ogen aan. „Marcus, je moet dit aan Interne Zaken overlaten. Je neemt te veel hooi op je vork.“ Marcus schudde zijn hoofd en wierp een blik op Clara in de woonkamer. „Ik heb beloofd deze familie te beschermen, Sarah. Ik laat degene die Daniel erin heeft geluisd hier niet mee wegkomen. Ik moet erachter komen wat hij wist.“

Toen Marcus de voordeur achter zich dichtdeed, keek hij op zijn telefoon of er nieuwe meldingen waren binnengekomen via de volgsoftware. Alle aanwijzingen wezen erop dat Daniel nog steeds ergens daarbuiten was, verstopt in de schaduwen. Hij greep het stuur stevig vast, vastbesloten om zijn partner te vinden voordat andere agenten van hun eigen afdeling hem te pakken zouden krijgen.