Het ochtendverkeer verliep zoals altijd: een trage tocht door de industriële wijk van de stad, terwijl de regen uit de grijze wolken dreigde te vallen. Chloe nam een slokje van haar koffie en was in gedachten al bezig met haar dagelijkse takenlijst, toen een snelle beweging op het trottoir haar aandacht trok. Bij een verroeste afvalcontainer zat een zwerfhond. Hij was schrikbarend mager; zijn ribben waren zichtbaar onder een vacht die bedekt was met wekenlang straatvuil en modder.
Chloe’s hart brak. Ondanks het vuil was het imposante, majestueuze gestalte onmiskenbaar dat van een Duitse dog. Ze trapte hard op de rem, zette haar auto scherp op de stoeprand en stapte uit in de vochtige lucht. De hond draaide zijn kop om en hun blikken kruisten elkaar. Plotseling krabbelde het uitgemergelde dier overeind en stormde met angstaanjagende, krachtige passen recht op haar af.
Chloe verstijfde instinctief; een golf van angst doorboorde haar borstkas terwijl de enorme, chaotische vlek de afstand overbrugde. Maar op het moment dat de hond haar bereikte, beet hij niet. Hij zakte tegen haar benen in, hysterisch jankend, hevig trillend terwijl zijn ruwe tong wanhopig haar handen likte.